Hoi,
Ik heb mezelf een deadline gegeven: 24 november.
Dat was dom. En slim. Dom, omdat ik nu in een maand iets moet afmaken waar ik normaal rustig een half jaar over zou doen. Slim, omdat ik mezelf ken: zonder deadline poets ik tot in de eeuwigheid aan dingen die allang goed genoeg zijn. Zo lang, dat de glans eraf gaat.
Wat ik aan het maken ben, vertel ik je nog niet. Ik geef je wel drie hints:
- Het is voor auteurs die willen dat hun boek gelezen wordt (en niet alleen door hun moeder, de buren, collega’s of de leden van de sportclub).
- Er zit alles in wat ik de afgelopen jaren over boekmarketing heb geleerd, verzameld en getest.
- Het heeft een voordeur. Die gaat op 24 november open.
Waarom laat ik je meekijken?
Omdat ik het meest leer als ik zelf in de pannen roer. Iedereen laat de mooie foto van de taart zien, maar bijna niemand laat zien dat de eerste twee mislukten en dat er bloem op het plafond zit.
Dus dat ga ik doen. Elke dinsdag krijg je een mail uit de bouwkeet. Je ziet wat ik bouw, wat ik schrap, opnieuw maak en dan tóch weer schrap, en waar ik over twijfel. En ik laat je iets zien waar bijna iedere zzp’er of auteur mee worstelt: wat is het waard? Want ik moet er straks een prijskaartje aan hangen, en eerlijk gezegd zie ik daar meer tegen op dan tegen al het bouwen bij elkaar. Een typisch zzp-dilemma?
In de Tao Te Ching staat een zin die ik deze week op een geeltje boven mijn bureau heb geplakt:
“Een boom die je armen niet kunnen omvatten, groeit uit een klein scheutje. Een toren van negen verdiepingen begint met een hoopje aarde.”
Dit is mijn hoopje aarde. En jij bent er nu bij.
Doe even mee
Ik ben benieuwd: wat denk jij dat ik bouw? Gok maar raak in een reactie hieronder. De leukste gok deel ik volgende week (anoniem).
Tot dinsdag,
Denise
PS: Ken je iemand die een boek heeft geschreven en nu denkt “en nu?”. Stuur dit bericht door. Die persoon gaat dit leuk vinden.
Wil je de volgende mail gewoon in je inbox? Kijk mee in de bouwkeet. Zeven mails, elke dinsdag.
Doet ie het wel of doetie het niet?